Sezin Türk Kaya, Yaşamın Sessiz Tanıkları başlıklı kişisel sergisiyle izleyiciyi kentsel mekânın gündelik manzaralarına ve bu manzaraların görünür–görünmez katmanlarında biriken çok yönlü hikâye alanlarına davet ediyor. Sanatçı, kent dokusunu oluşturan yapıların yüzeylerinde biriken izleri çizgi, doku ve malzeme ilişkileri üzerinden görünür kılarak yalnızca kente bakma biçimimizi değil, kentin öznenin bakışına nasıl karşılık verdiğini de sorgulayan bir karşılaşma düzlemi kuruyor.

Türk Kaya’nın üretiminde ortak yaşam, komşuluk, sınır ve bir aradalık kavramları, mimariyi işlevsel bir yapıdan çok, toplumsal hafızanın çok katmanlı bir taşıyıcısı olarak ele almanın araçları hâline geliyor. Sokaklarda ve caddelerde sıralanan binalar, zamanın tortusunu yüzeylerinde biriktirirken mahalle ölçeğinde kurulan ritimleri, geçicilik ile süreklilik  rasındaki gerilimi ve birlikte yaşamanın gündelik pratiklerini de görünür kılıyor.

Balkonlarda asılı bir tekstil, güneşi filtreleyen bir panjur, gelişi güzel çekilmiş bir elektrik hattı yahut gölgeler içinde eriyen bir duvar parçası… Bu tür ayrıntılar, kentin anonimleşmiş ilişkilerini, komşuluk pratiklerini ve gündelik hayatın mikro anlatılarını sessiz fakat yoğun
bir ifade alanına dönüştürüyor. Sanatçının “birlikte yaşamanın sessiz tanıkları” olarak nitelediği binalar, içlerinde barınan yaşamların seslerini, hareketlerini ve gölgelerini yüzeylerinde kaydeden yarı geçirgen bir hafıza katmanı işlevi görüyor.